Serum magnesium meet de concentratie in het bloedplasma. Let op: serum magnesium is een notoir slechte marker! Slechts 1% van het lichaammagnesium bevindt zich in het bloed. Het lichaam houdt de serumwaarde stabiel door magnesium uit botten en cellen te halen. Een normaal serum magnesium sluit een intracellulair tekort niet uit. Volledig magnesium in rode bloedcellen (RBC-magnesium) is betrouwbaarder.
| Type | Range |
|---|---|
| Laboratorium-referentie | Serum: 0,70 – 1,10 mmol/L RBC: 1,65 – 2,55 mmol/L |
| Functioneel optimaal | Serum: 0,85 – 1,00 mmol/L RBC: > 2,0 mmol/L |
Een serum magnesium van 0,75 mmol/L wordt als "normaal" gerapporteerd, maar veel experts beschouwen dit als suboptimaal. De Tiel Health Study toonde dat veel Nederlanders een intracellulair tekort hebben ondanks normale serumwaarden. Vraag specifiek om RBC-magnesium als je een realistisch beeld wilt.
Hypermagnesemie (>1,10 mmol/L serum) is zeldzaam bij normale nierfunctie. Oorzaken:
Symptomen bij ernstige hypermagnesemie: spierzwakte, lage bloeddruk, ademhalingsproblemen, hartritmestoornissen.
Magnesiumtekort is een van de meest ondergediagnosticeerde deficiënties. Gevolgen:
Geschat 50-80% van de Nederlanders krijgt minder dan de ADH binnen.
De verdeling van magnesium over het lichaam maakt serum-Mg klinisch bijna onbruikbaar als screenings-instrument. Slechts ~1% van het totale lichaams-magnesium bevindt zich extracellulair; ~60% zit in bot, ~39% intracellulair (spier, weefsel). Het lichaam offert bot-Mg op om serum-Mg strak tussen 0,7 en 1,0 mmol/L te houden. Daardoor kan iemand jarenlang intracellulair depleet zijn (spierkrampen, migraine, hartritmestoornissen, angst, slapeloosheid) terwijl serum “normaal” leest.
Deze methode meet zowel serum als wat er in de bloedcellen zit, en herleidt dat aan de hematocriet-waarde via een berekening. Het resultaat is een totaalbeeld van de mineraalstatus in het bloedcompartiment — een redelijk nauwkeurige proxy voor de intracellulaire voorraad. Biovis (Duitsland) gebruikt deze methode routinematig; het is ook de methode die ik bij OrthoLinea als leerstandaard besprak.
Optimale range (erytrocyten-magnesium): 2,0–2,6 mmol/L. Conventionele referentiewaarden lopen uiteen van 1,65–2,65 mmol/L; orthomoleculair streef je naar het bovenste deel van die range.
Haar bevat mineralen die over de groeitijd van het haar zijn opgeslagen — 3–4 cm = ~3 maanden. Geeft een geheel ander venster dan bloed: retrospectief, representatief voor chronische blootstelling/tekorten, en meet in één analyse vaak 25+ mineralen inclusief toxische metalen. Niet geïsoleerd gebruiken; bij contextueel kloppende interpretatie zeer nuttig, vooral bij onverklaarbare chronische klachten.
Wordt nog uitgevoerd en is niet achterhaald: je geeft een vaste dosis Mg oraal of parenteraal, en meet wat er in 24-uurs urine terugkomt. Veel retentie = depletie (body houdt Mg vast). Probleem: veel pre-analytische fouten in de voorbereiding van de patiënt (dieet, supplementen, urineverzameling niet correct), waardoor de test in de praktijk vaak onbetrouwbare data oplevert. Meer geschikt voor onderzoek dan voor dagelijkse praktijk.
Bij ernstige deficiencies — alcoholmisbruik, langdurig PPI-gebruik, refeeding-syndroom, gedocumenteerde malabsorptie — kan serum-Mg wél duidelijk afwijkend zijn. Maar dan is de cliënt al ver verheen: dit is ziekenhuis-territorium, niet orthomoleculaire praktijk. Voor screening van subklinisch tekort: waardeloos.
Er is geen one-size-fits-all. De keuze hangt af van de cliënt, het ziektebeeld, de ernst en de tijdsduur van de klachten:
Praktisch: vraag bij een huisartsenlab alleen serum-Mg als er een verdenking is op ernstige deficiency. Voor orthomoleculaire screening: volbloed via een gespecialiseerd lab (Biovis, SHO, Medisch Labo Bruges) of haarmineraalanalyse bij chronische klachten. Serum-Mg "normaal" is géén bewijs dat er geen tekort is — dat moet de cliënt begrijpen voordat je tot een protocol overgaat.
Ionised magnesium (Mg²⁺): theoretisch interessant omdat dit de biologisch actieve fractie meet — alleen geladen, niet eiwit-gebonden magnesium is beschikbaar voor cellulaire processen. De testmethode is echter niet breed beschikbaar, de betrouwbaarheid van de commerciële assays is nog beperkt vastgesteld, en Nederlandse labs bieden dit nauwelijks aan. Meer een concept “in ontwikkeling” dan een praktisch werkbare klinische test. Op dit moment geen vervanging voor volbloed-mineraalanalyse.
Slechts 1% van je magnesium zit in het bloed. Je lichaam houdt de bloedwaarde stabiel door magnesium uit botten en cellen te "stelen". Je kunt een ernstig intracellulair tekort hebben terwijl serum normaal is. RBC-magnesium (in rode bloedcellen) geeft een betrouwbaarder beeld.
Magnesiumbisglycinaat voor algehele aanvulling en slaap. Magnesiumtauraat voor het hart. Magnesiumthreonaat voor cognitie (passeert de bloed-hersenbarrière). Magnesiumcitraat als je ook last hebt van obstipatie.
Bij normale nierfunctie is orale magnesiumsuppletie veilig. Overmatige inname leidt meestal eerst tot dunne ontlasting (osmotisch effect), wat een natuurlijk signaalmechanisme is. Verlaag dan de dosis.
Een orthomoleculair therapeut bekijkt het totaalplaatje en stelt een persoonlijk protocol op.
Therapeut zoeken →